شعبه نگارستان

فقط یک دیوار آجری فاصله است بین "دود و بوقِ بهارستان" و "آوازِ بلبل‌های نگارستان". از درِ باغ که میای تو، انگار تهرانِ شلوغ رو پشت سرت جا گذاشتی و واردِ حیاط خونه‌ی مادربزرگ شدی. اینجا رستوران روحی نگارستان است؛ جایی که ما "اصالت" رو تو ظرف‌های روحی می‌کشیم و می‌ذاریم جلوت. اینجا قانونِ خودش رو داره: خبری از چنگال و قرتی‌بازی نیست! باید آستین‌ها رو بالا بزنی، کباب و دیزی رو با قاشق و نونِ سنگک، به رسمِ قدیم لقمه بگیری تا مزه‌ش بره تو جونت. ظهرها (۱۲ تا ۴:۳۰) که آفتاب میفته تو حوض فیروزه‌ای، بساطِ ناهارمون تو سالنِ دنج و تاریخمون به راهه. اگر هم شب هوس کردی یا سرت شلوغ بود، مطبخِ بیرون‌بر ما تا آخر شب روشنه تا همون عطر و بو رو بفرسته دمِ خونه‌ت