آقا مگه میشه ماه رمضون باشه و پای زولبیا بامیه وسط نیاد؟ این بشقابِ نُقلی، همون ترکیب برندهی سفرهی افطاره. سنتِ قدیم میگه اول با اون ۳ تا خرمای شیرین و اعلا روزهت رو باز کن تا جون بگیری. بعدش نوبت میرسه به اون یه دونه زولبیای زعفرونی و تُرد که وقتی گاز میزنی، شهدش تو دهنت آب میشه. ۴ تا بامیهی تپل و پرشهد هم کنارشه که با یه استکان چای تازهدم، قشنگ خستگی کل روز رو میشوره میبره. یه ترکیب نوستالژیک و واجب که بدون اون، اصلاً افطار، افطار نمیشه! کامتون همیشه شیرین.
